Polska ma prawo do całkowitej niepodległości pod względem państwowo-międzynarodowym!

Profesor Antoni Czubiński (…) pisał w jednej ze swoich prac: „W marcu 1917 r. w Rosji wybuchła rewolucja.
Masy ludowe wystąpiły przeciw uprawianej przez carat polityce głodu, ucisku i wojny. Sytuację rewolucyjną postanowili wykorzystać przywódcy burżuazji rosyjskiej.

Opanowana przez nich Duma wysunęła żądania przeprowadzenia reform, ograniczających samowładztwo cara.
W tej sytuacji 11 marca (26 II wg starego kalendarza) 1917 r. car Mikołaj II wydał dekret rozwiązujący Dumę Państwową; posłuszni do tej pory posłowie w tym przypadku nie podporządkowali się.
Duma kontynuowała swą działalność; 12 marca (27 II) wyłoniła Komitet Wykonawczy, który przekształcił się w niezależny od cara Rząd Tymczasowy.

Aresztowano ministrów rządu carskiego, wypuszczono więźniów politycznych, zapowiedziano reformy, a zarazem kontynuowanie wojny.
Przewrót został poparty przez sojuszników Rosji i szybko ogarnął inne miasta.
W dniu 15 marca (2 III) zmuszono cara Mikołaja II do abdykacji.
Dynastia Romanowów upadła po 304 latach panowania.
Oficjalne proklamowanie republiki nastąpiło dopiero 14 (1 IX) września tegoż roku. Już 14 marca (1 III) proklamowano swobody obywatelskie i zapowiedziano zwołanie Zgromadzenia Ustawodawczego (Konstytuanty).
Rosja stała się republiką burżuazyjną”.

Inny historyk – Norbert Kołomejczyk pisał z kolei: „11 marca 1917 r. (26 lutego wg starego stylu) kierowany przez bolszewików powszechny strajk robotników Piotrogrodu przerósł w zbrojne powstanie.
Do robotników zaczęli przyłączać się żołnierze piotrogrodzkiego garnizonu.
12 marca (27 lutego) została utworzona w Piotrogrodzie Rada Delegatów Robotniczych i Żołnierskich.
Car zrzekł się tronu.
Rewolucja zmiotła aparat przemocy, wszędzie zaczęły powstawać rady.

Jednakże już w trzy dni później, 15 marca 1917 r. burżuazja i obszarnicy utworzyli Rząd Tymczasowy.
W ten sposób w Rosji ukształtowała się dwuwładza: Rząd Tymczasowy – organ władzy klas posiadających oraz rady delegatów robotniczych i żołnierskich – organ władzy proletariatu i chłopstwa”.

Należy podkreślić, że obalony carski reżim pozostawił spadek w postaci niezałatwionych spraw (…).
Jedną z nich była sprawa polska (…).
Zanim zabrał głos w sprawie polskiej burżuazyjny Rząd Tymczasowy, uczyniła to jako pierwsza w specjalnym ‘Orędziu do Polaków’, Piotrogrodzka Rada Delegatów Robotniczych i Żołnierskich. Był to pierwszy głos rewolucji rosyjskiej w sprawie polskiej.
27 marca 1917 r. Rada – na specjalny wniosek frakcji bolszewickiej – przyjęła uchwałę:
„Do narodu polskiego!
Carat, który w ciągu półtora wieku dławił zarówno naród polski, jak i rosyjski, został obalony wspólnymi siłami proletariatu i wojska.
Zawiadamiając naród polski o tym zwycięstwie wolności nad ogólnorosyjskim żandarmem, Piotrogrodzka Rada Delegatów Robotniczych i Żołnierskich oświadcza, że demokracja w Rosji stoi na stanowisku uznania samookreślenia politycznego narodów, i oznajmia, że Polska ma prawo do całkowitej niepodległości pod względem państwowo-międzynarodowym.
Przesyłamy narodowi polskiemu swe bratnie pozdrowienia i życzymy mu powodzenia w oczekującej go walce o wprowadzenie w niepodległej Polsce demokratycznego republikańskiego ustroju”.

Piotrogrodzka Rada Delegatów Robotniczych i Żołnierskich w ‘Orędziu do Polaków’ potwierdziła prawo Polski do całkowitej niepodległości.
Jak zareagował Rząd Tymczasowy?
Profesor Janusz Pajewski stwierdził, że: „Odezwa Rady Delegatów Robotników i Żołnierzy skłoniła drugą władzę ówczesnej Rosji, Rząd Tymczasowy, do zabrania głosu w kwestii polskiej.
Milczenie było niepożądane, musiałoby bowiem wywołać w świecie wrażenia, iż wolność Polski, a raczej mówiąc szerzej wolność narodów uciemiężonych, leży na sercu tylko ugrupowaniom rewolucyjnym, natomiast burżuazja rosyjska przechodzi nad tą sprawą do porządku.
Toteż 30 marca 1917 r. Rząd Tymczasowy wydał do Polaków własną odezwę”.

Odezwa Rządu Tymczasowego ‘Do Polaków’ z 30 marca 1917 r. brzmiała:
„Polacy!
Dawny polityczny rząd Rosji, źródło waszej niewoli a naszego rozbicia, upadł na zawsze.
Uwolniona Rosja uosobiona przez upełnomocniony przez nią rząd prowizoryczny, zasyła wam pozdrowienia braterskie.
Woła ona was do życia i do wolności.
Stary rząd czynił Wam kłamliwe obietnice, które wprawdzie mógł dotrzymać, ale których dotrzymać nie chciał. (…)
Państwa centralne wyzyskały jego błąd, ażeby wasz kraj zaokupować i zniszczyć.
W wyłącznym zamiarze zwalczania Rosji i jej sprzymierzeńców użyczyli Wam iluzorycznych politycznych praw, rozciągających się nie na cały naród polski, tylko na część jego chwilowo obsadzonego terytorium.
Za tę cenę chcieli kupić krew narodu, który nigdy nie walczył o utrzymanie despotyzmu. I teraz armia polska nie zechce walczyć pod rozkazami dziedzicznego wroga za sprawę zgniecenia wolności i rozkawałkowania jej ojczyzny. (…)

Polscy bracia!
I dla was wybija godzina wielkiego rozstrzygnięcia. Wolna Rosja wzywa Was do walki w swoich szeregach o wolność narodu.
Naród rosyjski, który zrzucił jarzmo, przyznaje także polskiemu bratniemu narodowi pełne prawo stanowienia o swoim losie według własnej woli.
Rząd prowizoryczny, wierny układom ze swoimi sprzymierzeńcami, wiernym wspólnym planom walki przeciwko światu germańskiemu, chciwemu walki, dopomoże do utworzenia niezawisłego państwa polskiego ze wszystkich terytoriów, w których Polacy tworzą większość, jak rękojmię trwałego pokoju w przyszłej, nowo zorganizowanej Europie. (…)
Państwo polskie, połączone z Rosją wolnym związkiem militarnym, utworzy silny wał przeciw naciskowi państw centralnych na ludy słowiańskie (…).

Burżuazyjny Rząd Tymczasowy, wzorem tak bardzo skrytykowanego przez siebie w ‘Odezwie’ rządu carskiego, sprawę polską uważał nadal za… wewnętrzną sprawę rosyjską (sic!).
Czyli po staremu. Tak jak za czasów Romanowów…
To, że rząd Tymczasowy sprawę polską traktował jako wewnętrzną sprawę rosyjską potwierdza w całej rozciągłości zakończenie ‘Odezwy do Polaków’:
„Wolna Zjednoczona Polska sama określi swoją formę rządu, wyrażając swą wolę w konstytuancie, zwołanej na zasadzie powszechnego prawa głosowania do stolicy Polski.
Rosja żywi przekonanie, że ludy złączone wielowiekowym współżyciem z Polską otrzymają w ten sposób zupełne zabezpieczenie obywatelskie i narodowe ich egzystencji.
Rosyjska konstytuanta ostatecznie potwierdzi nowy braterski związek. Ona również da swoją zgodę na zmianę terytorialną rosyjskiego państwa, konieczną dla utworzenia Polski wolnej we wszystkich obecnie jeszcze rozdzielonych częściach. (…)
Polscy bracia!
Przyjmijcie dłoń, którą Wam podaje wolna Rosja. Wierni stróże wielkich tradycji przeszłości powstańcie, ażeby rozpocząć epokę odbudowania Polski, niech przyszłą jedność i naszych państw poprzedzi jedność naszych uczuć i naszych serc.
Niech apel sławnych zwiastunów Waszej wolności z wzmożoną siłą znajdzie w Was oddźwięk. Naprzód do walki! Ramię przy ramieniu! Ręka w rękę! Za Waszą i naszą wolność!”.

Za najlepsze podsumowanie powyższych rozważań niech posłużą słowa Włodzimierza I. Lenina, który ocenił następująco:
„Rząd nasz wydał manifest o niepodległości Polski i naszpikował go nic nie mówiącymi frazesami.
Napisali, że Polska powinna znajdować się w wolnym sojuszu wojskowym z Rosją. Właśnie w tych trzech słowach zawarta jest prawda.

Wolny sojusz wojskowy maleńkiej Polski z ogromną Rosją jest w rzeczywistości całkowitym militarnym ujarzmieniem Polski.
Może on dawać wolność pod względem politycznym – i tak, i tak granice tej wolności określone zostaną przez sojusz wojskowy”.
U schyłku marca 1917 r. sprawa polska pozostawała nadal nie rozstrzygnięta… .

Ryszard Rauba (KPP).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *