Filipińscy postępowcy w walce z burżuazją i faszyzmem

Demonstracja zwolenników Nowej Armii Ludowej

W ostatnich tygodniach nastąpiła nowa polityczna ofensywa sił lewicy rewolucyjnej na Filipinach. Narodowy Demokratyczny Front Filipin (NDFP) uczcił w ostatnich dniach grudnia 66. Rocznicę Uchwalenia Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka.
– NDFP zdaje sobie sprawę z faktu, iż Deklaracja Praw Człowieka jest jedynie gwarantem podstawowych praw i wolności. Dzięki tego typu deklaracjom rządy burżuazyjne na całym świecie mogą oszukiwać masy ludowe wizją ‘wolności i demokracji w systemie kapitalistycznym’. Jednak siły rewolucyjnej lewicy wiedzą, że jedynie zdecydowana bezpośrednia akcja mas ludowych może zapewnić wyzyskiwanym warstwom prawdziwą demokrację, wolność, równość oraz sprawiedliwość społeczną – czytamy w stanowisku NDFP.

“Promowanie, uznanie oraz ochrona praw człowieka jest przede wszystkim odpowiedzialnością państwa, stąd żądania ochrony praw człowieka powinny być skierowane do rządów danego państwa. Lud roboczy musi cały czas przypominać rządowi o obowiązku ochrony praw człowieka i przeciwstawiać się wszelkim próbom ataków na prawa człowieka ze strony reakcji politycznej. Z drugiej strony, siły rewolucyjne muszą zawsze pamiętać o tym, iż prawa człowieka mają także kontekst klasowy. Siły NDFP muszą pilnować tego by prawa człowieka nie były ograniczone jedynie do podstawowych wolności i praw politycznych, ale obejmowały także prawa i wolności socjalne, ekonomiczne i kulturowe” – zapewniają nas działacze z Filipin.

Lewicowa partyzantka działająca na terytorium Filipin od ponad 40 lat (Nowa Armia Ludowa – NPA) twierdzi, że Prezydent Rodrigo Duterte jest współodpowiedzialny za łamanie praw człowieka w tym kraju. Oskarżają oni urzędującego prezydenta o pogorszenie sytuacji w państwie i pogłębiającą się wojnę domową między siłami rządowymi, a powstańcami z NPA.

Siły rewolucyjne wskazują, iż mianowany przez Prezydenta na stanowisko nowego naczelnego dowódcy sił zbrojnych Filipin, generał Eduardo Año odpowiedzialny jest za rozlew krwi i śmierć wielu cywilów w toczącym się konflikcie zbrojnym.
W ostatnich tygodniach w ramach operacji Oplan Tokhang, siły rządowe zamordowały ponad 100 osób w regionie Ilocos. Strona rządowa twierdzi, iż egzekucje wymierzone są w handlarzy narkotyków, jednak wiele spośród ofiar to otwarci sympatycy i działacze ugrupowań lewicowych w regionie Ilocos.

Warto wyjaśnić, iż obecnie w Republice Filipin funkcjonują dwa duże obozy lewicowe: Komunistyczna Partia Filipin – 1930 (najstarsza frakcja komunistyczna, obecnie pod przewodnictwem Antonio Parisa) oraz Komunistyczna Partia Filipin – Nowa Armia Ludowa, która prowadzi otwartą walkę zbrojną z reżimem kapitalistycznym.

26 grudnia br. aktyw Komunistycznej Partii Filipin (KPF) świętował 48. Rocznicę utworzenia KPF oraz Narodowego Zgromadzenia na rzecz Sprawiedliwości i Pokoju. Główna część obchodów odbyła się w mieście Davao, w dystrykcie Paquibato. W części oficjalnej oraz artystycznej udział wzięło ponad 15 tysięcy uczestników, w tym główne kadry KPF. W obchodach wzięli udział rewolucjoniści ze wszystkich dystryktów na Filipinach.

Filipiny (Republika Filipin) – państwo wyspiarskie w południowo-wschodniej Azji, położone na Archipelagu Filipińskim na Oceanie Spokojnym. Stolica znajduje się w mieście Manila.
Z ok. 92 mln mieszkańców Filipiny zajmują 12. miejsce pośród najbardziej zaludnionych państw świata. Dodatkowe 11 mln Filipińczyków żyje poza granicami kraju. Do migracji zmuszeni są zarówno z przyczyn politycznych (terror reakcji w granicach państwa), jak i ekonomicznych (Filipiny cechują się jednym z najwyższych poziomów nierówności społecznych na świecie).
Filipiny były kolonizowane, okupowane oraz drenowane z surowców naturalnych i siły roboczej przez Hiszpanię, Japonię i Stany Zjednoczone.

Niepodległość kraju ogłoszona została w lipcu 1946 roku.
Po odzyskaniu niepodległości Filipiny doświadczyły okresu krwawego stanu wojennego z rąk Ferdinanda Marcosa w 1972 roku i obalenia jego dyktatury w następstwie pokojowego przewrotu w 1986 roku. W wyniku faszystowskiej dyktatury w latach 1972-1986 śmierć z rąk rządowych poniosło ponad 3 tysiące ludzi, 35 tysięcy obywateli poddawano torturom, a bezprawnie aresztowanych zostało ponad 70 tysięcy osób.

Jan Czarski.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *